NL JazzFlits, Tom Beetz (feb.2018)

Vier jaar geleden stapte het Italiaanse duo Pericopes naar voren met een opvallende dubbel-cd (‘Lights/Shadows’, Jazzflits 207). Kort daarna breidde het duo zich uit tot een trio met de Amerikaanse drummer Nick Wight en maakte daarmee in 2015 een nieuwe cd (‘These Human Beings’, Jazzflits 265). ‘Legacy’ is de tweede cd van dit duo +1. Indertijd viel het duo op door ‘prachtige bouwwerk- jes van nieuwe klanken voor fijnproevers’. Met de komst van Wight is dit karakter drastisch veranderd. De cd begint met een compositie (bijna alle composities zijn van Sgobbio, deze juist van Vernizzi) die aansluit bij hun oudere werk. De vraag daarbij is of de toevoeging van drums een meer- waarde heeft. Op zijn best niet of nauwelijks is mijn indruk, op zijn slechtst wordt de open structuur van het oude werk om zeep geholpen. Datzelfde is van toepassing bij sommige andere nummers zoals het romantische en emotionele ‘November tears’. Is de toevoeging van Wight dan zinloos? Zeker niet, want in de veel energiekere composities die volgen, is de ruimte en lucht weliswaar verdwenen maar vraagt de muziek daar ook niet meer om. Met andere woorden, Wight stuurt Pericopes een nieuwe richting in, minder cerebraal en toegankelijker voor het publiek, terwijl de muziek toch gelaagd blijft en diepgang heeft. Het titelnummer bijvoorbeeld zou ondenkbaar zijn zonder de energie die Wight in de strijd werpt. Dankzij Wight worden de contrasten in de muziek aangescherpt, de kleuren dieper en Sgobbio en Vernizzi aangezet tot het verlaten van hun intieme warme holletje. Dit trio sluit daarmee perfect aan bij de trend van de jazz van nu: stevige muziek om bij te blijven nadenken.